Ibrahim in the fire
To assist their gods and to take revenge on Ibrahim(P.B.U.H.), Namrud’s followers decided to burn him in a fire. Since, in their view, Ibrahim’s crime was of a social nature, all should participate in taking revenge on him and share in the0 reward of their act. To put their intention in to action they all began gathering fire wood. After only a few days, they had gathered a pile of wood as huge as a hill. Then, they lit the fire; little by little, the fire rose and its flames reached to the sky. There was so much wood that a great and terrifying fire was set in the desert. The heat of the fire was so much that it could burn a person from a distance. Using a catapult, they threw Ibrahim in to the fire and, therby, extinguished the flames of their anger and hatred. Ibrahim disappeared from the sight of the people in to the middle of the flames. The people exclaimed and cried out with joy because they thus had taken revenge on the enemy of their gods. Jibra’il ,the esteemed angel, descended to Ibrahimand said, ”O Ibrahim! Do you have any need? Tell me; I will bring it to pass.”
Ibrahim said,”I am not in need of you; I am in need of my Lord.” Then, he asked God to save him from the fire. By God’s Will, the fire became cold and safe, and Ibrahim was saved from being burned in it. Namrud and followers, who were looking at Ibrahim from around the fire, saw that, much to their surprise, such a horrifying and burning fire did not harm him at all;he was sitting comfortably in the middle of it. They were all staring at him with wonder and admiration. Namrud told those around him,”If someone worships a god, it must be such an able and powerful god like Ibrahim’s God.”?The people, who saw this great and Divine sign, realized the legitimacy of Ibrahim’s invitation. It was proven to them that the right and just path is the very one to which Ibrahim invited them; however, enmity, stubbornness, ignorance, and the love of wealth and position prevented them from accepting Ibrahim’s invitation. Most of the people remained idolators, and only a small group of them joined Ibrahim.
ابراهیم در آتش
پیروان نمرود برای کمک به خدایان خودوانتقام ازابراهیم تصمیم گرفتند که اورادرآتش بسوزانندوچون به اعتقادآنها جرم ابراهیم جنبه ی عمومی داشت همه مردم بایددرانتقام گرفتن از ابراهیم شرکت کنندوازپاداش خوب این عملشان بهره مندشوند. بدین جهت به جمع کردن هیزم مشغول شدندچند روزنگذشته بودکه به اندازه کوهی هیزم جمع کردند. بعد آتش روشن کردند،آتش کم کم بالا گرفت و شعله اش به آسمان می رسید.آنقدرهیزم زیاد بودکه آتش عظیم وهولناکی دربیابان به وجودآمدحرارت آتش ازدورانسان را می سوزانید.ابراهیم رابامنجنیق به میان آتش پرتاب کردند تابدین وسیله آتش خشم وکینه خود رافروبنشانند. ابراهیم درمیان آتش ازچشم مردم پنهان شد.فریادوغریوشادی ازمردم برخاست زیرابه این وسیله ازدشمن خدایانشان انتقام گرفته بودند. حال باید ببینیم آتش باابراهیم چه کرد؟ ابراهیم درمیان آتش راه می رفت که جبرِِئيل امین فرشته ی مقرب پروردگارخودرابه اورسانیدوگفت: ای ابراهیم آیا حاجتی داری؟به من بگوتابرایت فراهم کنم. ابراهیم گفت : به تونیازی ندارم، اما به پروردگارم نیازمندم. بعد از خدا خواست تا او را ازآتش نجات بدهد. به فرمان خداوندآتش برای ابراهیم سردوسلامت شدوازسوخته شدن درامان ماند. نمرود وپیروانش که ازاطراف آتش به اونگاه می کردند. باتعجب بسیاردیدند که آن آتش هولناک وسوزان هیچگونه آسیبی به ابراهیم ونرسانیده واوبراحتی درمیان آتش نشسته است.همگی با حیرت وتحسین به او خیره شده بودند. نمرودبه اطرافیان خود گفت: اگر کسی خدایی را می پرستد باید مانند خدای ابراهیم باشدکه چنین قادروتواناست. مردم که این آیت بزرگ الهی را دیدند،به حقانیت دعوت ابراهیم پی بردندوبرایشان ثابت شد که راه راست ودرست همان است که ابراهیم آنهارابه آن دعوت می کند. اما دشمن ولجاجت ونادانی ودوستی مال ومقام مانع شد که به دعوت ابراهیم ایمان بیاورند.بیشترمردم بت پرست باقی ماندندوعده ی کمی به ابراهیم گرویدند.
by mohadeseh
.JPG)
